Trądzik pospolity jest chorobą skóry, która głownie dotyczy osób młodych. Z tym problemem może borykać się 80-100% osób w wieku pomiędzy 11 a 30 rokiem życia. Większość osób ma łagodne objawy, jednak szacuje się, że u około 15% choroba ma trudny przebieg i powoduje powstawanie ciężkich postaci zapalnych, a w konsekwencji blizn i przebarwień.

Objawy trądziku pospolitego.

Trądzik pospolity jest zapalną chorobą przewlekłą gruczołów łojowych i ujść mieszków włosowych. Mogą charakteryzować go objawy łagodne lub ciężkie. Do tych pierwszych zalicza się:

• Wykwity skórne o charakterze zapalnym, takie jak: grudki, krosty i cysty.
• Wykwity skórne o charakterze niezapalnym, takie jak zaskórniki otwarte i zamknięte.

Jako pierwsze występują zmiany niezapalne, które z czasem przekształcają się w zmiany o charakterze zapalnym. Zlokalizowane są na ogół na twarzy, ale występują również na klatce piersiowej i plecach. Miejsca te posiada najwięcej gruczołów łojowych, więc są dobrym środowiskiem do rozwoju zmian trądzikowych. Zdarza się, że pojawiają się one w innych miejscach, takich jak pośladki, ramiona czy brzuch.

Do objawów ciężkich można zaliczyć:

• Postać piorunująca, która jest najcięższą postacią trądziku. Poza zmianami skórnymi, które szybko się rozprzestrzeniają, może powodować gorączkę, złe samopoczucie, spadek masy ciała, bóle mięśniowo-stawowe. Najczęściej narażeni są na nią chłopcy w wieku od 13 do 16 lat.
• Postać ropowiczą, guzkowo-cystową, guzkową – zmiany chorobowe z wydzieliną krwistą, ropną bądź ropno-krwistą, mogą się rozmiękać i przebijać na zewnątrz. Często po zagojeniu pozostaje blizna.
• Postać skupiona, którą charakteryzuje występowanie torbieli i ropni. W tym przypadku również mogą pozostawać blizny.
• Postać bliznocowa – powoduje powstawanie przerosłych blizn.

Przyczyny powstawania trądziku pospolitego.

Istnieje wiele różnych przyczyn, mogących spowodować powstanie trądziku. Zaliczają się do nich:

• Komedogeneza jest główną przyczyną powstawania trądziku. Poprzez nadmierne rogowacenie ujść mieszków włosowych, zostają one zaczopowane poprzez zbite masy korneocytów. Konsekwencją tego jest utrudnione wydalanie łoju, prowadzące do powstawania zmian skórnych.
• Nadaktywność gruczołów łojowych, szczególnie w „strefie T”, czyli na czole, nosie i brodzie, a także na klatce piersiowej i między łopatkami.
• Przemiany hormonalne w okresie pokwitania (zostaje wówczas zwiększona aktywność hormonów androgenowych, przez co powiększone są gruczoły łojowe oraz zwiększa się ilość wydzielanego łoju).
• Infekcje bakteryjne i grzybicze.
• Czynniki genetyczne, a w nich skłonność do rogowacenia ujść mieszków włosowych czy skłonność do nadmiernego wytwarzania łoju.
• Stosowanie niektórych leków i kosmetyków, zawierających takie składniki jak: witaminy B6, B12 steroidy, oleje micelarne, izoniazyd, jod, lit, fenytoina, barbiturany, dziegcie.

Leczenie trądziku pospolitego.

Jeżeli zmiany trądzikowe mają małe lub średnie nasilenie, zaleca się stosowanie preparatów o działaniu miejscowym, w postaci pudrów, past, żeli, czy areozoli. Produkty, które znajdują zastosowanie w leczeniu trądziku, powinny wykazywać działanie:

• Przeciwzapalne
• Przeciwbakteryjne
• Przeciwłojotokowe
• Komedolityczne

W przypadku cięższych postaci trądziku stosuje się:

• Tretynoiny postaci roztworu lub żelu, w połączeniu z antybiotykiem – erytromycyną, która wykazuje działanie lecznicze na zmiany zaskórniakowe i grudkowe.
• Benzoil w stężeniu od 5% do 15% oraz preparaty, które zawierają antybiotyki, na zmiany krostkowe, grudkowe i zaskórniakowe.

Gdy wymagane jest leczenie miejscowe ropowiczych zmian, torbiele ropne są przecinane i oczyszczane.